Met al ’t navigeren en foto’s maken loopt m’n telefoon behoorlijk rap leeg, dus ik wilde een powerbank kopen. Googlen, paar reviews lezen. Maar “waar koop je zo’n ding in Beijing” leverde niet echt duidelijk resultaat. Behalve dan: Chinezen bestellen alles via Meituan. Na een half uur klooien om de app geïnstalleerd te krijgen, in te stellen en een powerbank te vinden kwam de laatste hindernis: geen Chinees telefoonnummer. Gelukkig konden we het nummer van de receptie gebruiken. Dus besteld om 08:58, je ziet via de app waar de bezorger is:
En om 09:20 kwam hij de lobby binnen lopen:
Dus goed 20 minuten, van bestellen tot in je hand!
We zijn vandaag een stuk gaan fietsen. Eerst met de metro naar het zuiden van de centrale as van Beijing. Ze ontsmetten de boel hier nog dagelijks, bang voor de nieuwe corona:
De eerste stop was Yongdingmen. De voormalige zuidelijke stadspoort. Helaas stond hij compleet in de steigers:
Onderweg ergens, een mozaïek op een gevel:
De volgende stop was de Tempel van de Landbouw. Dit is een van de toegangspoorten:
De Baidian (Offerhal) is het hoofdgebouw van de Tempel. Hier rustte de keizer uit of bereidde hij zich voor op de rituelen.
Het blauwe bord met gouden letters bevat zowel Chinees als Mantsjoe-schrift, wat typisch is voor de Qing-dynastie. Het houtsnijwerk onder het dak wordt zonder spijkers in elkaar gezet.
Dit was een heilige oven. Hierin werden de offers (zoals zijde of geschriften) verbrand na de ceremonies, zodat de rook de goden in de hemel kon bereiken.
De tempel staat bekend om de mooie houtsnijwerken in het plafond. De draak is het symbool van de keizer. Het achthoekige patroon eromheen staat voor de Ba Gua (acht trigrammen), wat harmonie en balans in het universum betekent.
Dit is het hoogtepunt:
De Longfeng Caisson. Het stelt de hemel voor. De ringen bevatten honderden kleine uitgesneden figuurtjes en miniatuur-architectuur. Het is een van de meest complexe plafonds in heel China en was bedoeld om de verbinding tussen de keizer en de goddelijke hemel te symboliseren.
Beeldjes die op het dak staan. Je vindt ze op de hoeken van daken om boze geesten af te weren. De man op de vogel voorop is volgens de legende een wrede prins die vastzit op het dak; hij kan niet weg omdat de dieren achter hem de weg blokkeren!
Dit is klassieke keizerlijke decoratie. De Feniks staat voor de keizerin. De Pioenroos is de "bloem van rijkdom en eer". Samen staan ze symbool voor een vredevol en welvarend bewind. De blauw-groene kleuren zijn gemaakt van minerale pigmenten die eeuwenlang hun kleur behouden.
In de tuin stond weer zo’n tau-steen. Voor Chinezen is een goede steen "mooi door zijn lelijkheid". Er zijn vier criteria voor een topstuk: Shou (slank), Tou(openheid), Lou (lekkend/doorlatend) en Zhou (gerimpeld). Ze worden gezien als "stille bergen" in een miniatuurlandschap:
Rondom het gebouw waren verschillende fotoshoots, dus ik heb vrolijk van een afstandje ook foto's genomen. Lang leve de zoomlens. Geel was de kleur van de keizerin:
Het was de meest heilige kleur in China en mocht alleen door de keizerlijke familie worden gedragen. De hoofdtooi werd oorspronkelijk versierd met veren van een ijsvogel:
Rood was de kleur voor prinsessen:
De oude toegangspoort, mooi symmetrisch:
Dit kostuum weerspiegelt de mode van de Qing-dynastie. De schoenen zijn de beroemde 'bloempot-schoenen' (huapendi xie). De hoge witte zool in het midden zorgde ervoor dat ze groter leken en een zeer gracieuze, wiebelende gang kregen. Het hielp ook om de lange gewaden schoon te houden van het stof op de straat.
De kraanvogels op deze jurk staan in de Chinese cultuur symbool voor nobelheid en een lang leven. Dit soort lichte gewaden werden vaak binnenshuis of tijdens informele ceremoniële gelegenheden gedragen:
Symmetrie was heilig in de architectuur van Beijing. Alles moest in balans zijn volgens de principes van Feng Shui. De drempels die je onderaan de deur ziet, zijn vaak vrij hoog. Dit was niet alleen om water en vuil buiten te houden, maar volgens het bijgeloof ook om geesten te stoppen:
Toen we door een steegje fietsen kwamen we langs dit snack kraampje:
Toch maar even gestopt voor een broodje.
En toen weer verder op de fiets:
Een Chinese leeuw, die symbool staat voor bescherming en geluk:
En nog een toegangspoort:
Dit is de Gangwasi-kerk. Hij staat bekend om de sobere, maar markante architectuur met de grijze bakstenen gevel en de opvallende vierkante klokkentoren met een roodachtig puntdak.
We zijn naar Qianmen Street gefietst. Dit is een grote historische winkelstraat die van noord naar zuid door het centrum van Beijing loopt. Het is voetgangersgebied, dus geen auto’s maar er rijdt wel een trammetje.
Een meloenbroodje:
Dit is de ingang van Xianyukou Street. De tekst op de boog betekent "Eetstraat met gerenommeerde oude merken".
Deze toko bestaat sinds 1900:
Een lekker gekruide lamsvleesspies, met komijn en chilivlokken:
De Zhengyangmen Poort. De grote kleurrijke boog waar je onderdoor kijkt is een pailou.
Dit is de Zhengyangmen Boogschutterstoren. De tram op de voorgrond is een replica die door de autovrije winkelstraat rijdt:
Een geinig beeld, bij de noordkant van Qianmen Street:
Dit is de Zhengyangmen Boogschutterstoren. Een van de overblijfselen van de oude Chinese stadsmuur. Er zitten 94 schietgaten in:
‘S middags dachten we naar Jingshan Park te fietsen: even een stukje recht omhoog door de stad fietsen. Eitje. Maar schijnbaar mag je niet rondom de verboden stad fietsen. Of in ieder geval: wij niet, want sommige mensen mochten wel door.
Dus dan maar erom heen fietsen, waarbij we nog een keer langs het National Centre for the Performing Arts kwamen:
Uiteindelijk waren we 2 kilometer naar links gefietst maar toen konden we de straat nog steeds niet over. Dus hebben we de fietsen maar gedumpt en zijn er door een tunnel onderdoor gegaan. Aan de andere kant nieuwe fietsen opgepikt en weer door.
Een van de hoektorens van de verboden stad, met een 2026-kunstwerk ervoor:
Een mooie poort bij het water:
Bij Jingshan Park kon je een pad naar boven volgen. Een aardig stukje omhoog:
De pagode bovenop is één van de bekendste uitzichtpunten van de stad. Het is een keizerlijk paviljoen dat gebouwd is in 1750. De heuvel en omgeving zijn ook beroemd omdat hier in 1644 de laatste Ming-keizer zichzelf van het leven beroofde, toen Beijing viel.
Van bovenaf heb je mooi uitzicht op de Verboden Stad. De stad heeft volgends de legende 9999 en een halve kamer. Het getal 9 staat voor de keizer en de eeuwigheid. De grond is belegd met 15 lagen bakstenen, die kruislings over elkaar liggen. Dit was een beveiligingsmaatregel om te voorkomen dat vijanden een tunnel onder de muren door zouden graven.
Een paar mooie gebouwen aan de noordkant van het park:
De witte pagode in Beihan Park:
We zijn vanaf de pagode richting de oostkant van het park gelopen:
“9 million bicycles in Beijing”. Waarvan inmiddels bijna 3 miljoen huurfietsen. De fietsen worden regelmatig door vrachtwagentjes opgehaald om ze te herverdelen over de stad:
De afgelopen 3 dagen hebben we totaal bijna 50 kilometer gelopen, dus het laatste stukje terug naar Wangfujing hebben we ook maar even gefietst:
Tegen het einde van de middag hebben we sushi gegeten.
En daarna zijn we met Jeroen en Joelle, die toevallig ook in Beijing zijn, naar de Nanluoguxiang Hutong gegaan. Je ziet hier opvallend veel auto’s met houten planken voor de wielen staan. Dat schijnt te zijn omdat honden er anders elke dag tegenaan pissen:
Dit is een van de oudste hutongs in Beijing. Het is een lange straat vol met leuke winkeltjes en restaurantjes:
Deze man verkocht suikerbeesten. Of nou ja, hij had suikerbeesten staan, ik weet niet of die te koop waren, of er voor de show stonden. Ik dacht eerst dat het darmen waren ofzo, het zag er wat ranzig uit:
Op weg terug naar het hotel zijn we nog even door de APM Mall gelopen, om bij de Xiaomi-winkel te kijken.
Vlak bij het hotel komen we steeds langs dit So Happy tentje:
Waar ze deze lekker uitziende broodjes hebben:
Dus toch maar even eentje gehaald, je bent per slot van rekening niet elke dag in Beijing. Best lekker, maar wel een beetje vettig:
No comments:
Post a Comment