We hadden voor vanochtend 6 uur een prepaid DiDi gereserveerd om ons naar de muur te rijden, maar die kwam niet opdagen. Ook de volgende chauffeur leek er niet veel zin in te hebben want hij zag ons staan en reed gewoon door, om vervolgens 50 meter verderop te parkeren. Schijnbaar zijn ze bang voor toeristen maar willen ze zelf niet annuleren omdat het ze geld kost. Maar goed. We zijn uiteindelijk bij de muur aangekomen!
We waren er rond 07:15. Mooi op tijd, voordat de meeste tourbussen aankomen. Je kan op verschillende manieren de muur op: lopen, stoeltjeslift of met een kabelbaan:
Eerst moet je een stukje lopen, vervolgens kan rij je een minuut of 5 met een shuttlebus:
Er waren nog weinig mensen op pad. De muur bij Mutianyu ligt op een kilometer of 70 van Beijing, dus het kost wat tijd om erheen te rijden en de meeste georganiseerde trips vertrekken rond 8 uur, half 9 vanuit Beijing:
Nog weinig mensen dus, maar wel veel katten:
Wij hebben de kabelbaan naar boven genomen, daarmee kom je uit bij toren 14:
Vanuit de gondel zie je de muur al liggen, de zon was net op:
Het voordeel van zo vroeg op pad gaan is dat er bijna niemand is:
Alleen twee domme Hollanders:
We hebben ongeveer anderhalve kilometer over de muur naar toren 6 gelopen.
Op sommige stukken waren de traptreden behoorlijk hoog:
De muur is niet een grote muur, maar een netwerk van muren, loopgraven en natuurlijke barrières. Alles bij elkaar is het ruim 21.000 kilometer lang.
Dit stuk vond ik ook wel mooi, omdat je goed ziet hoe steil de muur op sommige stukken is:
Hier liepen we bijna te ver. Gelukkig had ik toch eerst even gecheckt waar de rodelbaan begon, dus we hoefden deze heuvel niet meer op:
De rodelbaan is ongeveer 1,6 kilometer lang. Best aardig, maar we moesten steeds remmen omdat een toerist voor ons die niet wist hoe het wekte:
De actiefoto:
Terug naar de uitgang stikte het van de souvenirwinkels die inmiddels open waren:
Vanaf de Wall zijn we naar het zomerpaleis gegaan. Opnieuw een rit van bijna 1,5 uur. We hebben onderweg wel een beetje kunnen bijslapen. Toen we er bijna waren stopte de taxi opeens. “Hier is het” gebaarde hij. Maar daar bleek niks van te kloppen: we moesten nog 1,5 km lopen. Ook weer zo’n gevalletje van ‘de chauffeur had er geen zin meer in’.
Dus een aardig eindje lopen, maar het perk was wel de moeite waard. Binnen liepen een paar eekhoorns:
Er was een groot meer, waar ze met bootjes aan het varen waren:
Dit is de Wenchangtoren: een van de zes poortforten in het Zomerpaleis:
Dit is een gedenkpoort:
Bij het water staat een marmeren boot. Of eigenlijk een stenen boot die geschilderd is om op marmer te lijken. De boot stond symbool voor de stevigheid van de Qing-dynastie, maar inmiddels is er niet veel meer van over. De boot kan uiteraard niet varen maar was bedoeld voor de keizer om te lunchen terwijl hij over het water uitkeek.
Vanaf de boot loop je door een 728 meter lange galerij naar de oostkant van het park.
Er zijn meer dan 14.000 schilderingen op aangebracht:
De gebouwen hier zijn wel erg mooi:
Het paleis op de Longevity Hill:
Een mooie poort ergens in het park:
Bij het einde van het park was het opeens wat drukken: hier stonden de magnolia’s in bloei:
Erg mooi!
Dit soort stenen zie je hier vaker bij tempels. Het schijnen taiha-stenen te zijn, die van de bodem van het Taiga-meer bij Suzhou komen. Ze weren boze geesten. En hoe groter de steen, hoe machtiger de eigenaar:
Tempelgebouwpoort:
Nog even onder de poort door en dat was het zomerpaleis:
Vanaf het park zijn we naar de EC Mall gegaan. Buiten was een Art Park met wat grappige kunstwerken. Een bagelboom:
En Pikachu:
En een beeld van Molly, van Popmart:
Ronald Mc Donald en z’n maatjes zaten er ook:
Tussen de vogels:
Op het terrein stond een klein winkeltje waar een robot de drankjes voor je pakte. Wel jammer dat hij het flesje om liet vallen, maar op zich werkt het leuk:
Binnen hadden ze een Pokémon Store, met wat Limited Edition Pikachu’s:
Daarna vonden we het wel even mooi geweest en zijn we terug naar het hotel gegaan om even bij te komen. Er komt regelmatig een soort robotkarretjes uit de ligt rijden. De digitale roomservice:
‘S avonds dachten we naar de Joy City Mall te gaan om te eten bij Sushiro Sushi. Maar dat hadden helaas meer mensen verzonnen: ik kon een bonnetje krijgen maar de wachttijd was inmiddels 3 uur! Dat werd hem dus niet. Gelukkig dat er iets verderop een Shake Shack dus zijn we daar maar heen gegaan.
Pop Mart:
Sommige gebouwen hier zijn echt bizar groot. De Bank of China, ontworpen door dezelfde architect die de piramide bij het Louvre heeft gedaan:
Een van de vele verlichte gebouwen in deze wijk:
Een wel heel vrolijk uitgevoerde brandweerkazerne:
Op weg terug naar het hotel, een metrostation vol panda’s:
Nog even langs de supermarkt, waar ’s avonds een soort beveiligingsrobot z’n rondjes maakt. Ze nemen de mensen langzaam over:
Deze gast had ook even niks te doen: lekker chillen op de scooter, wachten op de volgende order. Totdat een robot pakjes gaat bezorgen!
No comments:
Post a Comment