Vandaag een rustig dagje. Naja. Qua lopen. We zijn met de trein naar Nanjing gegaan. We vertrokken om 9 uur bij het hotel en waren rond 09:30 bij het treinstation.
Toen we door de security gegaan waren begon er een Chinese beveiliger tegen me te praten. Met een bordje: of ik een schaar in m’n koffer heb. “Nee, ik niet.” Maar Valeri wel. De schaar werd nog even nagemeten maar hij was echt te lang, dus die hebben ze weggegooid. Of gedoneerd aan een Chinese kleuterschool. De stationshal is echt bizar groot:
Er zitten meerdere restaurants, deze verkocht dumplings:
We vertrekken om 10:56 dus we hadden nog even de tijd:
We hadden voor de gein business class stoelen geboekt. Ook omdat ze je dan naar je stoel brengen en je niet hoeft te zoeken hoe het hier allemaal werkt. Daar hoorde ook een lounge bij, dus dat was een mooie plek om die dumplings op te eten:
De treinen zien er wel cool uit, een CR400BF met als bijnaam de Gouden Phoenix. Ze gaan ongeveer 350 km/u:
De stoelen waren lekker ruim. Je kan er languit in liggen:
Het enige nadeel zijn die Chinezen. Wat een fuckin randdebielen. Zit je met 5 stoelen in een coupe, heb je nog geen rust: de ene vrouw loopt de hele tijd tegen d’r kind te blèren. Terwijl een andere mongool de muziek op zijn telefoon snoeihard aan heeft staan en elke 5 seconden naar een volgend nummer skipt. En de laatste zit vrolijk de halve familie te bellen. Wat een mafklappers.
Uit het raam is het een beetje Noord-Holland, maar dan zonder schapen of koeien.
Ze hebben nog wel een geinige functie in China: op je stoel zit een QR-code waarmee je eten kunt bestellen dat dan vervolgens bij het station naar keuzen bij je stoel bezorgd wordt. Dus hoppa: KFC!
Toch iets lekkerder dan het eten dat je in de trein kreeg:
OK, je kreeg wel een leuke snackbox, met ondefinieerbare snacks erin. Die gaan we later eerst maar even door de Google Translate halen:
Uiteindelijk kwamen we na 3,5 uur reizen om 14:27 aan in Nanjing. Toch een kilometer of 1000 verderop.
We hebben in Nanjing een taxi naar het hotel genomen met de Chinese Max Verstappen. Die gast joekelde aardig door:
Torens in het centrum
Een camelia:
Een beeld bij een winkel voor de deur:
We zitten midden in het centrum. Na inchecken zijn we naar de “Memorial Hall of the Victims in the Nanjing Massacre by Japanese Invaders“ gegaan. Ze zijn hier niet zo van kort en bondig:
Het complex bestaat uit drie onderdelen: buitententoonstellingen, skeletresten en een tentoonstellingshal.
Buiten staan indrukwekkende beelden:
Een beeld van een afgehakt hoofd, om te laten zien hoe wreed de Japanners hier waren:
En je wordt er meerdere keren aan herinnerd dat de Jappen in 1937 300.000 Chinezen in de stad Nanjing, die toen de hoofdstad was, hebben afgemaakt.
En dat in 6 weken tijd:
Wel bijzonder dat Japanners altijd zo verontwaardigd zijn over Hiroshima waar ze zelf een paar jaar eerder minstens net zo bruut hebben huisgehouden. Maar tegenwoordig draait het hier voorlopig om vrede:
Zo sluiten ze tenminste het museum af.
Een standbeeld van de Vredesgodin
In het peace-parkje:
Met tot slot een beeldje:
Om niet al te depressief te worden zijn we naar de Deji Mall gegaan. Deze mall heeft de meeste omzet van malls in China:
Ze hebben hier bizar luxe toiletten. De ingang doet aan een luxe paleistuin denken:
Ook hier vieren ze het jaar van het paard:
Betonnen paaltjes zien er hier wel creatief uit:
De Apple Store, best een mooi gebouw:
De politie rijdt hier in oude Kia’s:
TouTou koekjes:
Hello Kitty:
Een Dairy Queen winkel:
Chainsaw Man:
Een mooie roze Porsche:
Bij Subway hadden ze een samenwerking met Keith Haring. Geen idee wat de connectie was:
Dit stond er op de foto:
En dit kreeg je echt. Iets minder vlees dus:
Een mooie Chinese wagen, de HONGQI Guoya. Een luxe wagen:
En een Sanrio mobiel:
De bomen staan hier ook in bloei:
Terug bij het hotel was dit het uitzicht:
No comments:
Post a Comment